درسا مرسل پور

خواب را به چشم هایت دعوت میکنم بخواب کودک ِ دلنشین ِ دلبر  ِ من سار ها چه کوک میخوانند ! برای بهانه های خواب ِ تو چشم هایت چه دلبرانه است ! ناز کنار ِ ناز ِ تو هیچ است ... دستهایت بوی روزهای عشق ِ مرا میدهد. چشم هایت تمام ِ فصل های عاشقیست...  تو عشقی ؟ یا عشق تو ؟ چه عاشقانه میشود  نگاه هایمان وقتی به هم میرسند ... بخواب کودک ِ دلنشین ِ دلبر ِ من   ...

عطر ِ خواستن ِ تو از تمام ِ جانم فرّار شده.... انگار چشم هايت جادويم ميكند. تو آرامش ِ  مني ... ...

‌ ❤️مادر که می شوی تمام زندگیت می شود دعا و التماس و خواهش از خدا برای عاقبت به خیر شدن فرزندت... ❤️مادر که می شوی بهترین هدیه برایت میشود سلامتی جسم و روح بچه ات... ❤️مادر که می شوی بیشتر فکر می کنی به مادرت... مادربزرگت... مادر مادربزرگت و اینکه آنها چه سختی ها کشیده اند و چه آرزوهایی داشته اند… ❤️مادر که می شوی غم و اندوه و شادی ات هم، رنگ دیگری میگیرد و همه اینها گره میخورد به حال فرزندت... ❤️مادر که می شوی کوه های تمام عالم بر سرت خراب میشود وقتی به اندازه نیش سوزنی در پای فرزندت میرود… ❤️مادر که می شوی صبور میشوی و باحوصله انگار نه انگار که تا همین دیروز بی حوصله ترین آدم روی ...

گاهی زندگی سخت است و گاهی ما سخت ترش می کنیم. گاهی آرامش داریم، خودمون خرابش می کنیم. گاهی خیلی چیزا رو داریم اما محو تماشای نداشته هامون می شیم. گاهی حالمون خوبه اما با نگرانی فردا خرابش می کنیم. گاهی میشه بخشید اما با انتقام ادامش میدیم. گاهی میشه ادامه داد اما با اشتیاق انصراف میدیم. گاهی باید انصراف داد اما با حماقت ادامه میدیم. و گاهی گاهی گاهی تمام عمر اشتباه می کنیم و نمی دونیم یا نمی خوایم بدونیم. کاش بیشتر مراقب خودمون، تصمیماتمون و گاهی گاهی های زندگیمون باشیم. کاش یادمون نره که فقط یک بار زنده ایم و زندگی می کنیم.         ...

به کودک خود کمک به دیگران را نمی اموزم ... بلکه می اموزم که سخاوت جزئی از وجود انسان است... او را از جهنم نمی ترسانم ... ذات او را پاک پرورش می دهم وعده ی بهشت به او نمی دهم... به او می اموزم خوب بودن لازمه ی انسانیته او را نمیترسانم... به او شجاعته روبه رو شدن را میدهم او را منع نمیکنم...به سوی زیباییها و خوبیها سوق می دهم مغزش را محدود نمیکنم با اندیشه هایم... به او اندیشیدن یاد می دهم نمی گویم انسان موجود برتراست... می اموزم که هر موجودی با هر شکل و شرایطی به اندازه ی انسان حق زندگی دارد از ثروتمند و فقیر برایش نمی گویم... به او می اموزم ارزش انسانها به وجود ...

انسان ها به میزان "حقارتشان" "توهین" می کنند.... به میزان "فرهنگشان" "عشق می ورزند"... و به میزان "کمبودهایشان" "آزارت می دهند".... هرچه "حقیرتر" باشند، بیشتر "توهین می کنند" تا حقارتشان را جبران کنند. هر چه "فرهنگشان غنی تر باشد"، بیشتر به دیگران "عشق می دهند". وهرچه "هویّتشان عمیق تر باشد"، "محترمانه تر رفتار می کنند".... به اندازه "درکشان" "می فهمند" و به اندازه "شعورشان" به باورها و حرف هایشان عمل می کند.... ...

        دخترم را جوری تربیت خواهم کرد که هیچگاه ما را اینگونه تربیت نکرده اند . یاد بگیرد جایی که باید گریه کند گریه کند نریزد توی خودش چون بزرگ شده یا چون آدم بزرگها گریه نمی کنند (عجب دروغ بزرگی)  که جایی که باید فریاد بزند فریاد بزند. که وقتی باید عصبانی باشد عصبانی باشد. نشود تندیس صبر و شکیبایی که خون خونش را بخورد ولی به همه لبخند احمقانه تحویل دهد یاد بگیرد وقتی نمیخواهد کسی بماند حالی طرف کند که نباید بماند . وقنی به روح و شخصیتش آسیب بزنند بی خیال دنیا و مردمش بشود و زیر پایش لهش کند جوری که یادش نرود آدم است ...

  درسا جونم   روز به روز داری بزرگتر میشی و من عاشق تر دخترکم .... ممنونم که بدنیای ما اومدی و زندگی رو برامون زیباتر از همیشه کردی دوستت داریم....بیشتر از دیروز ....کمتر از فردا....          ...

دخترم بایدبدانی  : که دیگران را دوست داشته باشی.  والا نفرت جای محبت ، خواهد نشست.   دخترم بایدبدانی: نقاط مثبت بقیه را ببینی تا همیشه از خوبی های دیگران تعریف کنی ،  نه دائم از بقیه گله کنی.   دخترم بایدبدانی : هر کار خوبی که می کنی به نفع خود توست و در پیشگاه خدا عمل خیرت هرگز نادیده گرفته نخواهد شد.   دخترم بایدبدانی : که دیگران را از خود بهتر بدانی تا گرفتار خطر غرور نگردی.   دخترم بایدبدانی : همیشه باید در کارهای خیر به دیگر ان کمک کنی و هر گز خود را در گناه دیگران شریک نکنی.   ...

ساعت دیواری خونمون رو برداشتیم و به جاش عکس درسا رو گذاشتیم.   حالا درسا شده تموم لحظه هامون ...